Acid Deathtrip - Acid Deathtrip (2013)

Wil je het recht toe, recht aan? Wil je wat facemelting en asswhipping maar toch je dagelijkse portie boogie? Zie alhier de oplossing! Uit Horst komt namelijk Acid Deathtrip. Met leden uit bands als Blind to Faith en Suppository weet je dat je kwaliteit kan verwachten, en die krijg je.

De titelloze EP die hier voor me ligt opent met de kort maar krachtige opener "Shortcut to Hell". Dit nummer is het perfecte boegbeeld voor de hele schijf; zware stoner rock met af en toe een pakkend uptempo drumritme met daarover heen een zware doch melodieuze zang.

De nummers zijn kort te noemen, maar dit draagt zeker niet negatief bij aan het totaalplaatje van de plaat. Het benadrukt nogmaals de zware catchyness die de schijf met zich meedraagt. Ook ontbreken de klassieke samples niet om het geheel af te maken. De productie is lekker rauw en dit geeft het een vette old school vibe.

Hier zit heel veel potentie in, maar dit was natuurlijk te verwachten van deze gasten. Een groot publiek kunnen ze hiermee bereiken en dat zal vast wel gebeuren. Voor nu, twijfel niet, support the boogie en schaf deze plaat aan. Goeie handel, goed besteed geld!

90/100

Deafheaven - Sunbather (2013)

Sinds nog geen al te lange tijd proberen bands aan black metal een vernieuwende draai te geven. Dit is in het verleden al zo vaak fout gegaan; tenenkrommende acts, waarvan ik de namen niet ga noemen, hebben mijn speakers tot in den treuren bevuild met hun 'kunst'. Het lijkt dan toch weer zo te zijn dat bands die dit proberen twee paden kunnen bewandelen; het is totaal niet vernieuwend, oninteressant, niemand weet nou eigenlijk wat ze precies aan het doen zijn en het stelt dus maar weinig voor. Of het is daadwerkelijk vernieuwend en laat de scène op zijn grondvesten schudden.

In het voorjaar van 2010 komt er zo een band uit de grond schieten. In Amerika is Deafheaven geboren. Na een demo die meteen over de hele wereld wordt opgemerkt is daar een jaar later "Roads to Judah" . Deze plaat ontketend een groot succes voor de band. Door de hele wereld wordt getourd met namen als Alcest en Russian Circles en inmiddels zijn we in 2013 aanbeland en is het tijd voor de tweede LP; "Sunbather".

Vooraf aan de release was ons minder Black Metal beloofd. Dat is waar en ook weer niet waar. De vocalen gaan nog steeds door merg en been, iets waren velen vocalisten in eerder genoemd genre soms letterlijk een moord voor zouden doen en de drums blasten nog op een snelheid van jewelste.

Feit is wel dat het gitaarspel en de daarmee samengaande riffs en melodieën een verandering hebben doorgaan. Er zijn nog steeds invloeden van post black metal voorgangers te horen zoals Alcest, Lantlos en Austere, toch maken deze meer ruimte voor experimentele riffs die veel weg hebben van het post rock genre gemengd met hardcore/slugde geweld. (Denk aan Russian Circles en Mogwai) Dit geeft het album in zijn totaal geen echte black metal vibe, maar de invloeden zijn nog duidelijk aanwezig.

Ook kent het album, in contrast met zijn voorganger rustmomenten. Sferische intermezzo's met samples die soms een beetje standaard aanvoelen, of in de vorm van twee akoestische gitaren die een hypnotiserende mantra ten gehore brengen wat prima samenvalt met het heftige geweld wat daarop volgt. Ook qua productie zit heeft dit album zijn pluspunten. Van zacht gemixte vocalen is geen spraken van, alwaar dat 2 jaar geleden wel was.

Dit alles bij elkaar doet vermoeden dat het album in een zucht en een scheet is gedaan, maar niet is minder waar. Het album klokt een uur en dat uur is een goed besteed uur, ga daar maar van op aan. Fans van het vorige album gaan zeker niet teleurgesteld zijn. Deafheaven blijft trouw aan zichzelf, maar blijft op een goeie manier vernieuwen. Hier kunnen vele lessen uit worden geleerd, geloof me. Op naar de volgende!

97/100

Extermination Dismemberment - Serial Urbicide (2013)

Slam death metal; een term waar ik persoonlijk nog niet zo heel veel mee in aanraking ben gekomen. Dit neemt niet weg dat ik het zeker kan waarderen. Mijn eerste aanvaring met deze mix van brutal death metal en death-/hardcoreachtige breakdowns, kwam vorig jaar voor het eerst tot mij. Begging for Incest bracht de plaat "Orgasmic Selfmulilation" uit en dit tot met grote genoegen.

Na de afgelopen editie van Neurotic Deathfest, waar ook veel bands uit dit subgenre te bewonderen waren, besloot ik me er wat meer in te verdiepen. Zo kwam ik op de nieuwe plaat van Extermination Dismemberment uit. Het dit jaar verschenen werk, getiteld "Serial Urbicide" brengt slam death in zijn puurste vorm. De gitaren zijn laag gestemd en brengen hardcore/grindcore riffs met death metal invloeden naar voren. De vocals klinken als een tocht die waait door een donker ravijn in de hel en de zogenaamde 'slams' zijn hard, echt hard.

Zo hard zelfs dat het uit Wit Rusland afkomstige gezelschap het nodig vond hier een dikke electrobassdrop onder te gooien. En dat is een te gekke toevoeging, als je tenminste audio output hebt die dit aankan. De gemiddelde telefoonoordopjes zullen hier toch vrij veel moeite mee hebben. De gemiddelde huis-tuin-en-keukenluidsprekers enigszins, maar voor de doorgewinterde stereo set moet dit geen probleem zijn. Maar aangezien niet van de luxe van een stereo set kan genieten kan het toch een storende factor worden gezien.

Maar dit is slechts een klein minpuntje aan een verder prima album. De muziek die je voorgeschoteld krijgt is soms voorspelbaar maar de meeste nummers verrassen je toch op sommige passages, vooral door de toevoeging van de zware bassdrops. De productie is meer dan goed en alle instrumenten komen goed naar voren en hebben een moddervette sound. Precies zoals het hoord.

80/100

Extermination Dismemberment @ Facebook

Shining - Född Forlorare (2011)

Uitstel. Dat zijn we nou eenmaal gewend van dit Zweedse macabere gezelschap. Maar dat het zowat anderhalf jaar zou duren.. Rond september/oktober 2009 kwam het nieuws naar buiten dat de mannen van Kvarforth, en hij zelf natuurlijk, weer bezig waren aan een nieuw album en dat de brave fan deze snel kon verwachten. Echter, een dik half jaar later, werd bekend dat de relatie tussen band en label niet zo geweldig was als hij eerst leek. Uitstel was het gevolg. Van maart/april 2010, naar oktober 2010. Okay, prima. Er werd ook een tour gepland rond deze tijd, dus dat zal wel vanwege het album zijn, niet? Nou, inderdaad, niet dus. Uitstel? Jawel! Februari 2011 inmiddels al. Weer een tour gepland, maar weer geen album. Rond die tijd kwam ook het nieuws naar buiten dat de Zweden bij het alom bekende Spinefarm Records hadden getekend. Indie Recordings was dus verleden tijd. De datum werd uiteindelijk 25 mei, en ze hebben woord gehouden; hier is hij dan! Född Forlorare.

Het album opent met het nu al vrij bekende Förtvivlan, Min Arvedel. Al sinds december 2009 drong dit nummer door in de setlist van Shining omdat toen al binnenkort het album zou uitkomen, dus waarom dan al niet een voorproefje geven? Het effect; ik, en vele andere fans, kennen het nummer al op voorhand van buiten, wat toch een beetje de verrassing van het album wegneemt. Het nummer zelf is een stevige opener met lekkere gitaren en prima drumwerk van de huidige ex-drummer Richard Schill. Ook wordt er op dit nummer plaats gemaakt voor de cleane vocalen van Kvarforth, iets wat we op het vorige album, Klagopsalmer ook al hebben gehoord, maar nog in wat mindere maten. Dit album wordt dit veel meer uitgepakt.

Zoals ook op het tweede nummer te horen is namelijk. Tiden Läker Inga Sar is een nummer wat vrij soft, en zelfs met een vrij vrolijke ondertoon van start gaat. Weer met de cleane vocalen van Kvarforth eronder. Echter, als het nummer verder bombardeerd en de depressie inzet, komen we weer uit op die weemoedige en wanhopige ondertoon die we zo graag horen in de muziek van Shining. Allemaal ondersteund door geweldig gitaarwerk van Peter Huss, en de onlangs ook gestopte Frederic Gräby. Het nummer doet een beetje een mengeling tussen Halmstad en Klagopsalmer oproepen. Wat wel goed klinkt dus, in mijn oren.

Dan komen we uit bij het speerpunt van dit album. De gastbijdragen. Op het zojuist besproken nummer draagt Erik een steentje bij, en op het daarop volgende nummer, wat dan weer meer vergelijkbaar is met Förtvivlan Min Arvedel, draagt de gitarist van Arch Enemy, Amott, een steentje bij door er lekker op weg te soleren. Deze gastbijdragen zijn misschien wel allemaal leuk en aardig, maar wat ik dan graag zou willen aanmerken is dat het toch weer jammer genoeg de intimiteit van Shining wegneemt. Vooral op de albums The Eerie Cold en Halmstad was deze intimiteit zeker te bespeuren. Het klonk daar namelijk heerlijk als een groepje geniale muzikanten dat samen muziek maakte, en daarme iets wou vertellen, een boodschap wou overbrengen, en dat op deze twee albums altijd zeer goed overbracht door zo intiem en klein te blijven, qua muziek en bezetting. Maar met deze gastbijdrages kun je bijna stellen dat er weinig nog van over is van deze intimiteit.

Luisteren we dan verder dan komen we uit bij het vierde nummer van het album, genaamd Tillsammans Är Vi Allt. Dit nummer heeft een bijdrage van de bekende Nordman. Een van de grotere popsterren in Zweden. Het nummer zelf klinkt verrassend anders. Het heeft namelijk een zeer hoog Opeth/Enthroned gehalte. Iets wat ik nog nooit eerder heb terug kunnen vinden in de sound van Shining. Ook het gebruik van veel piano spreekt mij wel aan. Een verrassende leuke invalsthoek, maar ja, het is niet de Shining zoals ik het ooit heb leren kennen.

I Nattens Timma is een cover van de bekende Zweedse groep Landberk, prima uitgevoerd op piano en goed ingezongen door zanger Peter Bjärgo van Arcana. Verder niet veel bijzonders aan eigenlijk. Dan komen we bij het laatste nummer FFF, wat dan weer staat voor Frän Födseln Förlorad. Dit nummer is toch weer een goedmakertje voor alle minpuntjes aan de voorgaande nummers. We krijgen hier een bombastisch maar toch intiem nummer naar ons toe gesmeten, preices zoals we van Shining gewend waren, maar toch met wat enkele vernieuwingen erin. Niklas gaat er weer duchtig op los met zijn vocalen, en de rest van het instrumentarium valt weer als een puzzel in elkaar. Een waardige afsluiter.

Ik ga dit album nu concluderen. En dat doe ik met gemengde gevoelens. Ik heb een uur aan deze review zitten werken. En ik weet eigenlijk nog niet wat ik ervan moet denken, en wat voor score ik dit album moet geven. Ik ga het toch proberen. Het is inderdaad jammer dat de intimiteit van Shining steeds meer afneemt. Het werd al ingezet bij de vorige plaat, Klagopsalmer, maar op deze plaat al helemaal, op een paar numers na dus. De gastbijdragen zijn opzich aardig, maar hadden weggelaten mogen worden. De nieuwe invalshoek op het vierde nummer is wel aardig, en de nieuwe piano, koor, symfonie samples en dergelijke zijn aardig. Ook de meer symfonische ondertoon is wel aardig, maar het is niet de Shining die ik gewend ben. Toch ben ik benieuwd hoe de toekomst van deze heren eruit zal zien. Het blijven namelijk allemaal, stuk voor stuk, geniale musici.

80/100

http://myspace.com/shininghalmstad/

http://facebook.com/#1/shiningofficial/

Akelei - De Zwaarte van het Doorstane (2010)

Jawel, ik weet dat dit album onderhand alweer een halfjaartje oud is , en dat het misschien een heel klein beetje achterhaalt is, maar ik denk toch dat deze heren nog wel een extra reviewtje verdienen over de plaat die zij vorig jaar hebben uitgebracht!

Akelei is een doom metal band uit omgeving Utrecht/Tilburg. Opgericht in 2006 besloten zij dat dit genre maar eens toe was aan een soort opfrissing. In 2008 verscheen hun eerste Promo, die gelijk veel positieve reacties opwekte bij het algehele (metal) publiek. Men keek uit naar de eerste langspeler! Die kwam er voorlopig nog niet, maar men werd eerst nog wel even lekker gemaakt met de single "Dwaaluur"die in mei 2010 verscheen. In november van dat zelfde jaar was het tijd voor de langverwachte langspeler, "De Zwaarte van het Doorstane", waar ik jullie nu dus mijn "visie" over ga laten zien.

Het album begin met het zwaar atmosferische Verlangen. Het eerste wat opvalt is dat het nummer lekker in het gehoor ligt en dat het zooitje allemaal lekker in elkaar steekt en een mooi geheel vormt. Zware gitaren met melancholische melodie lijnen en daaronder zware drums met af en toe een lichte versieren erin. Als de zang inzet kom ik aan bij hét punt waarom Akelei zoveel stof deed opwaaien het laatste jaar. De zang is namelijk clean, en in het Nederlands. Wennen dus! Dit had ik namelijk nog nooit eerder gehoord bij (doom) metal en ik was er in het begin vrij sceptisch over. Maar omdat me het instrumentarium goed beviel besloot ik vol te houden, en daar ben ik trots op!

De zang is namelijk gewoon een punt van wenning, als je bijna nooit naar Nederlandstalige muziek luistert, maar het went wel, en het draagt heel mooi bij aan de sfeer van de muziek. De lijn die op Verlangen wordt ingevoerd wordt doorgezet in de nummers Meer Dan je Ziet, en De Zwaarte. Het vierde nummer is het nummer Een Droom in 6/8. Een zeer vermakelijke instrumental die je meeneemt op een stroom van melancholie en zwaarte van het bestaan, wat voor mijn part wel wat langer had mogen duren.

En zo'n indrukwekkend album kan niet anders dan afsluiten met en toppertje (en geen breezer ananas). Het nummer Duett is, zoals de titel doet vermoeden, een duet van zanger Misha en de Noorse zangeres Cecille Langlie van Skumring. En wat een dijk van een nummer is dat geworden om de plaat mee af te sluiten. Prachtig mooie zanglijnen die prima worden opgevangen door het instrumentarium en het geheel vormt dan ook een waardige afsluiter voor dit topalbum uit 2010.

Conclusie; dit album smaakt zeker naar meer, veel meer! En ik hoop ook van harte dat Akelei deze koers vol zal houden en ons nog vele jaren kan vermaken! Op het moment is Akelei zoekende naar een nieuwe bassist en gigs, dus mocht je deze in de aanbieding hebben, neem dan vooral contact met ze op, want het is het waard!

95/100

http://www.myspace.com/akelei

Death Letters - Post-Historic (2011)

Nederland muziekland. Hier was, en ben overigens, ik het nog steeds niet bepaald mee eens. Wat pop muziek betreft hebben we maar bar weinig te bieden. Kijk maar wat voor rommel we de afgelopen jaren allemaal naar het Eurosong Festival hebben gestuurd. Uitschieters vind ik dan toch een paar bands, zoals The Gathering, Within Temptation, De Staat , Anouk toch ook wel een beetje, maar echt veel meer is het ook niet. Daarom doet het mij ten zeerste deugt om jullie voor te mogen stellen aan het Dordrechtse duo de Death Letters. Bestaande uit Duende en Victor zijn zij respectievelijk 19 en 18 jaar oud en brachten ze afgelopen vrijdag hun nieuwe album "Post-Historic", de opvolger op het eerder hier besproken album "Death Letters."

Waar het vorige album nog heerlijke lekkere onvervalste bluesrock was met de nodige punk invloeden slaat dit album een totaal andere richting in. Zoals zanger en gitarist Duende zelf al verklaarde; "Ik kon gewoon geen bluesnummers meer schrijven". Tsjah, welke kant ga je dan op? De invloeden voor dit album waren artiesten zoals (..And You Will Know Us By The) Trail of Dead, en post rock giganten Explosions in the Sky. Mix daar een scheutje "melodic" punkrock en post hardcore bij en je hebt "Post Historic".

Het album opent met de single Your Heart Upside Down. Een goed in elkaar stekend nummer wat lekker in de oren klinkt en wat je graag nog eens opzet. Het nummer is van de melodic punk achtige kant met een klein post rock gehalte. Een betere opener voor dit album kon ik mij dus niet bedenken. Daarna volgen Temperory Frame en Death of the Sincere waarin de gedachten en structuur van Your Heart Upside Down naadloos in overvloeien, toch is het een feit dat Death of the Sincere toch een wat meer duidelijker contrastverschil kent, namelijk de post-hardcore en de post rock. Allebei deze varianten komen hier namelijk flink in naar voren.

Vervolgen wij dan de luisterbeurt door dit album, dan komen wij onder andere bij de ballad A Room A Story A Beautiful Memory langs, waar eigenlijk niet veel speciaals op aan te merken. Wat wel opvalt is het nummer Control. Honderd procent post rock, en als ik eerlijk mag zijn, had het nummer zo op een Explosions in the Sky album gekunt, was het niet dat er zang bij zat. En zo duurt het album eigenlijk voort. De genres post hardcore, (melodic) punk en post rock voeren de boventoon in nummers waar; of een van de genres duidelijk de overhand heeft, of nummers waarin er een duidelijk contrast is tussen twee genres.

Met het eerste album "Death Letters" zette de Death Letters duidelijk de toon naar de bluesrock toe en leek het echt dat deze jonge jongens een richting hadden. Met dit tweede album wordt deze gedachten snel aan de kant geveegd en wordt er plaats gemaakt voor verschillende genres die naadloos op elkaar inspelen. Zou je dan kunnen zeggen dat de Death Letters ineens de weg kwijt zijn? Nee, dat duidelijk niet. Ze weten de genres namelijk prima met elkaar samen te laten werken tot een mooie harmonie en een goeie structuur. Als de jongens deze richting vast blijven houden, en af en toe nog wat experimenteren along the road, vind ik het allemaal prima. Top album!

87/100

(30 april spelen de Death Letters op het Koninginnedagfestival in Eindhoven. Hier zal ik bij zijn en kan men hier dus een verslag van verwachten)

http://www.myspace.com/deathletters

Motörhead - The Wörld is Yours (2010)

Wie ook maar een beetje bekend is met de rock of metal muziek kent zeker de naam Motörhead. Dit Goddelijke viertal uit het altijd gezellige Engeland kent grote successen en vele hits. Ik noem nummers als Ace of Spades en Overkill die toch wel bij aardig wat volk belletjes zouden moeten laten rinkelen. Maar kunnen zij, Motörhead, dit trucje anno 2011 nog? Eerder genoemde hits stammen namelijk al van een aantal decennia terug…

Wel laat ik daar het volgende op zeggen, het nieuwe album “The World is Yours” is gewoon heerlijke harde vunzige Rock ’n Roll zoals we dat gewend zijn van de 3 heren uit Londen, maar dan gewoon met een wat modernere productie. Lekkere harde, ouderwetse en onvervalste rock ‘n roll riffs die, of je het nu wilt of niet, toch je hoofd op en neer doen gaan met lekkere catchy refreinen gezongen door die rauwe rokersstem van Lemmy die onlangs toch al zijn 65^e verjaardag heeft mogen vieren. Maar moet deze band al denken aan een pensioen? Zeer zeker niet! Er staan lekkere nummers op die doen denken aan de ouwe jaren van Motörhead, zoals Rock ’n Roll Music, Outlaw en Bye Bye Bitch Bye Bye, maar ook voor de vreemde eendjes in de bijt is ruimte gemaakt. Zo heeft Brotherhood of Man toch een wat duistere sfeer om zich heen hangen die ik nog niet eerder bij Motörhead heb gehoord. Dus, in tegenstelling tot vele andere bands laat Motörhead zien dat zij het vele jaren na dato nog steeds in zich hebben en dat is toch fijn om te horen.

Het is dus een heerlijk plaatje geworden wat je toch graag af en toe op wil zetten om gewoon effe lekker naar te luisteren of gewoon lekker op te rocken. Zeker geen tegenvallertje dit!

Score: 80/100

http://www.imotorhead.com/

Woods of Desolation - Torn Beyond Reason (2011)

Afgelopen jaar, 2010, maakte de Australische Black Metal formatie "Austere" bekend dat ze de handdoek in de ring hadden gegooid. Na het in 2009 verschenen meesterwerk "To Lay Like Old Ashes" vonden ze het wel welletjes geweest wat betreft hun project. Echter, dit gold zeker niet voor het eveneens uit Australië afkomstige "Woods of Desolation", waarvan 2 van de 3 leden gehuisvest waren bij Austere. Met deze voorkennis besloot ik maar eens de nieuwe cd, "Torn Beyond Reason" in mijn cd-speler te gooien en het maar eens erop te wagen.

Goh, en wat er dan op je afkomt als je op play drukt... Het valt moeilijk onder woorden te brengen. Ben je, zoals ik, bekend met Austere wordt het al wat makkelijk, daar trekt het namelijk vrij veel op. Melancholische black metal voert de boventoon. De invloeden van de heren die bij Austere hun werk al prima deden is hier ook duidelijk te horen. De gitaarriffs brengen het zelfde gevoel over als die bij Austere, alleen iets sterker. Ze zijn niet rauw, zoals bij de meeste black metal, maar weerspiegelen een soort van duistere melancholische zang. Ze lopen prima in elkaar over, met af en toe een rustig ambient stukje eronder, zoals op "An Unbroken Moment", waarna het depressieve geweld weer losbarst.

De zang is iets wat mij bij Austere toch altijd sterk bij is gebleven. De strot van heer Desolate is er eentje uit duizenden in mijn ogen. Het feit dat hij ook zijn bijdrage heeft bij Woods of Desolation deed mij zeer deugd. En dit blijkt dan werkelijk het kersje op de slagroomtaart te zijn. Het is namelijk alsof een wanhopige gebroken man, die alles heeft lopen opkroppen, nu eindelijk zijn stem de vrije loop geeft, en het uitschreeuwt van de pijn. En dat ondersteunt de muziek wanhopige klaagzangen van de gitaar. Een combinatie om je vingers bij af te likken.

Als ik dan toch een klein nadeeltje moet noemen aan deze schijf is het dit. De structuur van de riffjes zit mooi in elkaar, dat moet zeker gezegd worden. Maar Woods of Desolation hakt iets te lang door op deze "Eureka". Het voelt af en toe een beetje achterhaald aan. Maar dit doet zich slechts af en toe voor.

Aan de andere kant is het namelijk een plaat om prima bij weg te kwijnen. Eentje die zeker aan is te raden voor die gene die Austere fan zijn en ze niet echt kunnen missen, en ook zeker fans uit het genre van o.a. Lantlos, Alcest, Les Discrets... Eat your heart out!

85/100

http://www.myspace.com/woodsofdesolation

The Death Letters - The Death Letters (2009)

- Jawel, schijnbaar ben ik niet de enigste die zo gek is om voor dit e-zine te schrijven, we hebben versterking, en wel van Madame Rebecca de Jongh. Hier is haar eerste resencie, enjoy! -

Alweer een tijdje geleden sinds dat dit album is uitgekomen, maar de two-man band uit Dordrecht heeft, zoals de YouTube stalkers onder ons al weten, in de tussentijd zeker niet niks gedaan. Naast eindeloos touren, zijn de jongens ook druk bezig geweest met het opnemen van het nieuwe album ‘Post-Historic’ wat in April 2011 uit zal komen.

Maar nu eerst eens dit oude, vertrouwde album. Na bekend te zijn geworden met de EP “Play it Like You Mean It” is in 2009 dit, naar mijn mening, vrij geniale album uitgekomen.

Wat sowieso bijzonder is aan deze jongens is dat ze vooral live heel energiek overkomen, en dat nog geen eens door het gitaarspel van Duende (Jordi heeft tenslotte niet voor niets de bijnaam ‘Duende’ gekregen. Spelen kan-ie en hoe.) , maar door pure uitstraling. Dit verschijnsel valt o.a terug te horen aan het nummer “Simple Soul”. Wat ook weer terugkomt in dit album, is dat ze vooral ook het gevoel er goed in verwerken.

Echt een specifiek genre valt hier echter niet aan te koppelen omdat dit per nummer verschild, wat het overigens een fijn afwisselend album maakt, maar over het algemeen zijn ze te vergelijken met bandjes zoals ‘the White Stripes’ en ‘the Black Keys’ door de bluesrock invloeden die je terug hoort. Die bluesrock invloeden waren tot op heden wat de band aan de ene kant nog unieker maakte. Vandaag de dag spelen ze meer een soort post-hardcore. Of men hier blij mee moet zijn, dat is nog niet geheel duidelijk, maar laat ik hier niet al te bitter over zijn en gewoon doorgaan met dit review.

De teksten zijn zo nu en dan wat men ‘emo’ zou kunnen noemen, maar dat valt te overzien. In “I Must Confess” is dit zelfs juist humoristisch gebruikt. Het meest opmerkelijk vind ik “Schizophrenic”. Vooral voor de liefhebbers die de heren ooit live heeft zien spelen, zal bij dit nummer bij het sluiten van de ogen het beeld van een rondstuiterende Duende opwekken. I say, yes please!

Wat ik het beste aan dit album vind, is dat ze erin zijn geslaagd voor zowel de energieke momenten als de rustige avonden iets hebben weten te produceren. Dus of je je nu ontzettend lui voelt, of ontzettend loopt te stuiteren, dit album is zeker een aanrader.

85/100

Deafheaven - Roads to Judah (2011)

En dan zit je in 2011, en de eerste albums sijpelen zo een beetje binnen; er zit aardig tot goed werk tussen, er zit minder werk tussen, er zitten cd's bij die totaal teleurstellen en natuurlijk ook altijd, cd's die doen verbazen, je ogen openen, je wakker schudden. je vastpakken vanaf het eerste nummer en je niet meer loslaten tot de laatste noot is neergestreken. En die ervaring wil ik vandaag met jullie delen.

Ik maakte namelijk halverwege februari kennis met het Amerikaanse gezelschap "Deafheaven". In 2010 brachten zij namelijk de demo "Demo" uit, die mij totaal versteld deed staan. Een mix van perfect atmosferische, duistere en emotionele postrock gemengd met post black metal, die we onder andere kennen van bands als Lantlos, Alcest, Les Discrets... en ga zo maar verder. Nu is het wel feit dat, sinds het succes van bovengenoemde bands en meerdere, veel van dit soort bandjes de grond uitschieten. Echter vaak zonder succes. Deafheaven is echter geen van dit soort bands en weet precies hoe het moet.

En dat laat men duidelijk merken op "Roads to Judah", de eerste langspeler die in april verschijnt. Net als op de demo is deze langspeler een perfecte mix van Post Rock en Post Black Metal. Wat bij vele bands die falen het probleem is, is dat zij niet goed deze combinatie kunnen leggen om deze genres beide tot een goed recht te doen brengen. Deze Amerikanen doen dit zeker. Het zit hem namelijk in de overgangen van de ene stijl in de ander, en de beide stijlen dan ook goed combineren. En dat doen ze bij Deafheaven zeer goed. Het verveelt namelijk geen moment, het houd je constant vast, en de sfeer die het de nummers uitademen is werkelijk beangstigend goed te noemen.

Enig minpunt wat ik kan bedenken bij deze plaat is misschien dat de vocals wat te zacht in de mix staan, zodat het iets te veel samenvalt met de gitaren waardoor de twee soms moeilijk te onderscheiden zijn, maar dit is slechts een heel klein vlekje op deze prachte dijk van een plaat.

Deafheaven debuteert met deze schijf dus prima in mijn ogen. Als deze heren zo door kunnen gaan en gewoon hun eigen ding blijven doen, waar ik eigenlijk niet zo zeer voor vrees, kunnen ze het nog ver schoppen. Ik ben benieuwd!

90/100

Kutschurft - Over Smaak Valt Niet Te Fisten (2011)

Wie had het nog ooit durven denken? ’s Lands meest etenslustbedervende band is terug van weggeweest. Onlangs kwam er al een persbericht vanuit de Politie Utrecht naar buiten die de verdwijning bekend maakte van vier lichamen uit het medisch laboratorium van de universiteit van Utrecht. Dit bleken de ingevroren lichamen te betreffen van de in 2007 dood aangetroffen leden van Kutschurft. Politie en justitie zijn een onderzoek gestart en ondertussen is deze nieuwe plaat via veel illegale en ondergrondse kanalen op het toneel verschenen.

Kenmerkend aan Kutschurft was al, vanaf het begin, de ranzige, humoristische en soms ronduit geniale songtitels en songteksten. Dit is op de nieuwe plaat zeker niet anders. Titels als Bukkake Barbie, Smegma Niets Meer, Ejacula (denkt aan Dracula) en natuurlijk (Joran van der) Sloot Tripping. Maar de tekst is niet het enige wat er toe doet; de muziek! Tsjah, grofweg gezegd, keiharde Death Metal, punt. En wat is dat dan wel niet? Nou ja, dat is voor iedereen anders, over het algemeen kun je zeggen; raggende lage gitaren met veel distortion, snelle drums gruntende vocalen, etc., maar daar kom je nog niet wijzer uit. Vele zullen het typeren als een bak herrie, en juist die bak herrie vindt ondergetekende heerlijk. Alhoewel deze plaat niet meer echt dat onvervalste stoute grenzeloos harde geluid met moddervette riffs heeft als de eerste 2 schijven mag wel opvallend genoemd worden, maar dat maakt het er niet minder op. Voor de metalfan is dit zeker een band om te checken! En natuurlijk voor iedere kritische muziekfan, die zijn horizon wil verbreden. (Zijn die er nog? Ja?)

Op hun uiterst beveiligde site http://www.kutschurft.nl/ kunt u alle albums, van vroeger tot nu beluisteren. Het gerucht doet zelfs de ronde dat het eerste optreden gepland staat op 9 april, in dB’s Utrecht. De AIVD kan dit nog niet bevestigen, maar ondergetekende is zeker aanwezig!

80/100

(Wegens angst voor vervelende bezoekjes van politie en justitie wenst de schrijver van dit stuk anoniem te blijven)