State:Chaos + Acid Deathtrip + The Devil's 3rd @ Canix, Lottum (25/05)

Het overkomt mij steeds vaker; metalfeestjes in obscure Limburgse of Brabantse dorpjes waarvan ik het bestaan niet afwist noch dat daar een lokale metalscène is. Dit keer reis ik af naar Lottum, in de buurt van Venlo, om daar lekker een avondje te chillen met toffe gasten, toffe muziek en lekker bier. Op het programma staan bekende namen voor het zuiden des lands; de veteranen van State:Chaos, het gloednieuwe doch snoeiharde boogiegeweld van Acid Deathtrip en de jonge Tilburgse thrashers van The Devil's 3rd.

Omdat de drummer van Collision last had van een blessure moest de band deze keer overslaan. Vervanging werd er gevonden in de vorm van de jonge Tilburgse thrashers van The Devil's 3rd. Als de band rond de klok van 10 aftrapt blijkt al gelijk duidelijk te zijn dat deze gasten weten wat ze doen. Het spel is strak en hard en ondanks de technische problemen na het eerste nummer gaat de band vrolijk door met zijn set. Aandachttrekker voor het oog is toch wel frontman Frans Wijnen die in zijn strakke legging en tanktop de show steelt door compleet los te gaan. Overal op en rondom het podium wordt gestaan en gehangen en geheadbanged; alsof het niets is. Ook het publiek moet het ontgelden bij de beste man en werd daarmee flink betrokken in de show. Kortom een goede show van een band met potentie.

Na een korte ombouw pauze is het podium gereed voor de nieuwe sensatie op boogie gebied; Acid Deathtrip uit Horst beklimt het podium in Lottum en geeft je een klap recht in je gezicht met zijn sludge rock/metal. De sound is ontiegelijk hard (wat niet raar is met 2 Sunn versterkers) en de band, waarvan alle leden al vele paden hebben bewandeld in de muziekwereld, krijgen het publiek op momenten goed mee. De onlangs verschenen titelloze EP komt rijkelijk aan bod, maar ook nieuwe nummers die gaan verschijnen op de split met Hangman's Chair passeren de revue. De band speelt de show als een geoliede machine en vind pas rust als de laatste feedback is neergestreken. Toppertje, zonder meer!

Afsluiter van de avond is ook geen onbekende; State:Chaos brengt facecrushing Death\Thrash die je niet gauw loslaat. Jammerlijk feit is wel dat als de heren aantreden het publiek flink is verdund. Jammer, want deze band verdient het om gezien te worden. Nog een jammerlijk feit is dat dit de laatste show is van drummer Richie. Ondanks al deze feiten speelt de band een afsluitwaardige show die nog lang in de oren na blijft suizen. Met een plezierig gevoel stap ik dan ook de auto weer in. Terug naar Weert, terug naar huis na een zeer geslaagde avond!

Fortarock 2013 [Verslag]

Fortarock The Festival is, na de geboorte vijf jaar geleden, uitgegroeid tot een begrip in de Nederlandse metalscène. Het festival stond bekend om zijn gevarieerd programma, gezellige intieme sfeer en knusse locatie. (Park Brakkenstein, Nijmegen) Het festival viert dit jaar zijn vijf jarig bestaan en dat hield het niet geheim; de naam werd eenmalig gewijzigd in "Fortarock XL" en headliner van het festival zou Rammstein gaan heten. Ook de locatie werd gewijzigd, namelijk naar het centraler gelegen en veel grotere Goffertpark. Verder staan onder andere grote namen als Volbeat, Motörhead, Opeth en Amon Amarth op de bill. Ik persoonlijk was zeer benieuwd hoe dit allemaal ging aflopen.

Op weg naar Fortarock met de bus vanuit Weert. Vertrektijd; 10:00. Bestemming; Nijmegen. Eerste band; 12:35, AmenRa. Een band die ik zeker niet wilde missen. Dat liep even anders. Door de belachelijk lange file was ik pas om 12:55 op het terrein, om vervolgens te hollen naar de WC en vervolgens op een drafje naar de Monster Energy Stage. Daar kon ik gelukkig nog anderhalf nummer van de Belgen meekrijgen. Het gevoel wat ik op de afgelopen editie van Roadburn kreeg bij de band werd vandaag niet geëvenaard. Eigenlijk wel logisch. Je komt tegen het eind bezweet en geërgerd binnen hollen en laten we eerlijk zijn; AmenRa is geen festivalband. En dat is eigenlijk niets anders dan een compliment. AmenRa wil je zien om middernacht, in een verlaten kerk, waar de glas-in-lood ramen een macabere toevoeging geven aan het geheel. Een plek die de Heer en zijn volgelingen hebben verlaten en die over is genomen door de Church of Ra. Ondanks het feit dat deze setting ontbreekt, speelt de band gewoon goed en halen ze zoals altijd alles eruit wat erin zit. Jammer dat het minder gaaf overkomt op een festival, heel jammer.

AmenRa @ Facebook

Na eerst een halve liter bier te hebben gescoord was het tijd voor de Nederlandse symfonieën van Delain. De band kent een succesvolle carrière waarvan het einde nog lang niet in zicht is. En dat heeft het te danken aan catchy maar harde songs die doen denken aan Within Temptation en Nightwish, een goede presentatie en gewoon een mooie zangeres, klaar. Ik bekijk de band van een afstandje, praat wat bij met bekenden, drink wat bier en met de muziek in de achtergrond is dit helemaal prima. Er komen dan ook nog refreinen mee die ik mee kan zingen (The Gathering), maar dat doe je dan toch maar niet.

Delain @ Facebook

Daarna weer terug waar het allemaal begon. De Monster Energy Stage. Enslaved mag aantreden. Een band die geen introductie behoeft, zoals eigenlijk alle bands die zich deze dag presenteren. De toon van de show ligt op het nieuwere werk. Nummers van het vorig jaar verschenen album "RIITIIR" en het alom geprezen "Axioma Ethica Odini" komen voorbij. Toch pakt de band mij deze middag niet, onlangs het strakke spel en de bomvolle tent. Misschien een herhaling van AmenRa, ik weet het niet. Ik besluit in ieder geval vroegtijdig de tent te verlaten en terug te lopen richting de Mainstage.

Enslaved @ Facebook

Five Finger Death Punch kondigde de dag voor het festival aan de grote Sjaak Afhaak te zijn. Rede? Logistieke problemen... dus. Een vervanger werd nipt op tijd gevonden in de vorm van de Nederlandse prog groep Textures. Vrij enthousiast ontvangen door het in groten getale aanwezige publiek zette de band een zeer strakke set in. Want laten we eerlijk zijn; het zijn stuk voor stuk goede muzikanten, hele goede muzikanten. Onlangs hield de band nog auditie voor een nieuwe gitarist. Die vonden ze en Joe Tal had het prima naar zijn zin op het podium. Al helemaal eigen binnen de band. Kortom, een goeie set, niks op aan te merken, en het publiek vond het leuk. Wat wil je nog meer?

Textures @ Facebook

En weer terug, op naar Heaven Shall Burn. Echt? Ja, echt. Geen Entombed? Nee, die mag ik op Graspop gaan bekijken. Dus, Heaven Shall Burn. De Duitsers brachten onlangs een nieuw album uit, genaamd "Veto". Echter kwam alleen "Land of the Upright Ones" van de nieuwe plaat voorbij. Jammer? Geen idee, ken de hele plaat niet. Nog nooit de band uit vrije wil thuis opgezet. Toch geeft de band een vermakelijke show weg. Ik verveel me niet, kijk hoe iedereen losgaat, en betrap mezelf af en toe op het meeknikken op het tempo. Op het feit na dat de bassdrum nog wel wat harder had gemogen verliet ik met een opgeheven hoofd de tent.

Heaven Shall Burn @ Facebook

Hup, down south. Airbourne uit Australië mag proberen de mensen bij de mainstage te gaan vermaken. Dat lukt ze aardig. Dat deze Australiërs de inspiratie halen bij een andere act uit hetzelfde land (AC//DC) was al gauw duidelijk. Lekkere rock 'n roll met de onvervalste "bad boy attitude"; lekker met je gitaar het frame van het podium beklimmen en daar even een gitaarsolo spelen. Ik doe het hem niet na, gitaarsolo's vind ik echt te moeilijk. Ook lekker blikken bier kapot gooien tegen je schedel hoort erbij, of je gooit ze in het publiek, dat kan ook. Verder kan ik je vertellen dat Airbourne niet altijd mijn aandacht vast weet te houden. We hebben de vunzige rock 'n roll die de heren produceren vast allemaal al eens gehoord bij acts die hun voorgingen. Beetje jammer, want er zit veel in.

Airborne @ Facebook

Na een kleffe hamburger is het aan de meesters om de leerlingen een lesje te leren. Motörhead is up next. En voor diegene die het nu nog niet doorhebben. They are Motörhead, and they play rock 'n roll. Ik moet eerlijk toegeven dat, na de band een paar keer live te hebben gezien, de lol er wel een beetje vanaf is. Hoewel de albums blijven boeien weet ik me bij deze band live niet echt een houding aan te nemen. Heel afwisselend; duidelijke pieken en dalen en er ontstaan zelfs ongemakkelijke situaties als Lemmy met het publiek probeert te communiceren. Deze grote groep heeft vaak geen idee wat hij nou eigenlijk staat te wauwelen. Dus met een vaak twijfelachtige "Yeah!" wordt er geantwoord op de vragen van de Engelsman met de hoop dat dit het antwoord was waar hij naar zocht. Er wordt een hele standaard set gepresenteerd met als klappers op de vuurpijlen "Ace of Spades" en "Overkill". Deze worden als vanouds het meest enthousiast ontvangen, alsof het hele publiek de hele show op deze twee nummers staat te wachten. Maar dat zal vast niet, toch?

Motörhead @ Facebook

Het podium wordt na Motörhead omgebouwd voor de Deense sensatie; Volbeat. Zeven jaar geleden stond deze formatie nog in de kelder van de Dynamo (Eindhoven) of in de Little Devil (Tilburg). Nu headlinen ze al een paar jaar grote festivals door heel Europa en ook in Amerika begint de boodschap door te komen. Het nieuwe album, "Outlaw Gentlemen & Shady Ladies" krijgt de hoofdrol in de show. Ook bewonder ik voor het eerst Rob Caggiano op het podium tussen de Denen. Vorig jaar nog op Fortarock te bewonderen met zijn vormalige band Anthrax maar bij Volbeat heeft hij het zo te zien ook prima naar zijn zin. Ook komen bekenden nummers uit het verleden voorbij. "Sad Man's Tongue", "Fallen" en "16 Dollars worden positief ontvangen door het alsmaar  toenemende publiek voor de Mainstage. En het kon vandaag niet uitblijven, maar jawel, daar was hij dan; de ode aan Jeff Hanneman. De gitarist van Slayer die vorige maand overleed ten gevolge van alcohol gerelateerde leverfalen. Hierna was het toch echt tijd om gedag te zeggen en ons op te maken voor de hoofdact.

Volbeat @ Facebook

Wie Duitsland op metalgebied bekijkt kan niet langs Rammstein. De "Duitse metalmachine" (zoals de afgelopen weken veel werd gepretendeerd op de nationale TV) mag dit jaar Fortarock XL knallend afsluiten. Een dik uur wachten moesten de fans voordat de Duitsers hun gezichten lieten zien. En dat was niet altijd even fijn, zo ondergaat ook ondergetekende. Een XL editie klinkt leuk, maar tijdens het wachten op de hoofdact merk je toch dat veel mensen alleen voor deze band komen, en daarmee kosten noch moeite sparen om zo ver mogelijk vooraan te komen. En dat heeft nogal wat ergernissen ten gevolge. (Vol = vol) Verder wil ik hier niet op in gaan. Je bent er tenslotte voor de lol.

De Duitsers trappen de set knallend af met "Ich Tu Dir Weh" van het in 2009 verschenen album "Liebe ist fur alle Da". Dat het een visueel spektakel wordt moge duidelijk zijn. De Mainstage wordt omhuld door vuurpijlen terwijl de intro van eerder genoemd nummer ingezet wordt. Als het doek valt ziet men ook zanger Till Lindemann naar beneden komen op een brandend plateau in een roze pluche jas. Typisch. En zo kan ook deze show van Rammstein omschreven worden. Veel spektakel, veel vuur(werk) en natuurlijk alle bekende nummers; "Feuer Frei!", "Keine Lust", "Mein Teil", "Du Riechst so Gut" en "Benzin". Alles met bijbehorende indrukwekkende stunts. Persoonlijke verrassing was de toevoeging van oudere nummers aan de set. Zo kwam "Sehnsucht" van het gelijknamige album voorbij, en ook "Wolt Ihr Das Bett in Flammen Sehn?" en "Buck Dich" (met bijbehorende dildoscène) deden na jaren van afwezigheid weer hun intrede in de set. De toegave is ook niet mis. Na alle bombast besluiten de heren terug te komen met een akoestische verzie van "Mein Herz Brennt" wat toch wel als een verrassing mag worden beschouwd. Na de laatste grote hit "Pussy" is het dan toch echt voorbij en nemen de Duitsers afscheid.

Rammstein @ Facebook

En hiermee komt ook een einde aan de speciale jubileum editie van Fortarock; Fortarock XL. Met gemengde gevoelens stap ik de bus in, terug naar Weert. Het was zeker een vermakelijke dag, maar enkele storende factoren zorgden er toch voor dat deze dag niet was wat het had kunnen zijn, en vooral niet wat het voorgaande jaren was. Volgend jaar is het gewoon weer Fortarock, wel op het Goffertpark, maar geen XL. Ik ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken.

Slayer + Pestilence, Effenaar Eindhoevn, dinsdag 12 juli

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen? Het is namelijk inmiddels al enkele maanden geleden dat de metalidolen van Slayer de planken van de Effenaar betraden, maar toch wou ik jullie niet onttrekken aan mijn bevindingen, vandaar dit verslag over een gezellige ruige Eindhovens avondje.

Maar voor de Slayer de bühne mocht betreden was het de beurt aan het Nederlandse Pestilence. Deze metalband, die onderhand wel bij het hele vaderlandse metalvolk bekend is, mocht het publiek alvast opwarmen. Met een speciale set die vooral een knipoog had naar het wat oudere werk trapte de heren om stipt kwart over 8 af. Enige probleem; het geluid. Dat was namelijk ronduit bagger en stond echt veel te hard. Gitaren en vocalen waren nauwelijks van elkaar te onderscheiden, en van het drumstel hoorde je alleen het oorverdovende kabaal van de snare en de kick. Dit compenseerde dan weer het probleem wat veel mensen (mij inbegrepen) met de zang hebben. Die komt op mij namelijk op cd nogal irritant over. Live was dit (gelukkig?) stukken minder. Dit kan aan het slechte geluid liggen, maar het was in ieder geval wel een kleine opluchting. Verder valt er nog over de show te vertellen dat deze door de band zeer enthousiast werd overgebracht, en ook door het publiek vrij enthousiast werd beantwoord. Natuurlijk waren de zinnen meer op de hoofdact gezet, maar Pestilence kreeg zeker nog wat haeadbangers en moshers alvast in de stemming. Een veelbelovend begin.

http://www.myspace.com/pestilenceofficial

Toen was het tijd, tijd voor de hoofdact, tijd voor Slayer! Om stipt 9 uur trapte de heren hun set met veel enthousiasme af. World Painted Blood, het titel nummer van het meest recente album werd dan ook hartelijk ontvangen door de fans. Wat ook gelijk opviel bij de eerste noot die gespeeld werd was dat het geluid subliem was. Te perfect voor woorden. Wat toch misschien best raar is, aangezien Pestilence te kampen had met zulke problemen, maar bon. Na de opener was het tijd voor Hate Worldwide en War Essemble. Twee lekkere tracks die prima voor de dag kwamen. En als we het over Slayer anno 2011 hebben, kunnen we er niet omheen of we moeten hef toch even over het gemis van founding member Jeff Hanneman hebben. Deze werd vanavond vervangen door de lead gitarist van Exodus, Gary Holt. Deze Gary Holt deed het meer dan prima en speelde de partijen vlekkeloos weg en had veel plezier op het podium met de fans en de band. Ook de frontman, Tom Araya kon het niet laten om na elk nummer breed glimlachend naar het publiek te kijken wat hem toejuichte en toeschreeuwde. Verder kan ik je over de set niets meer vertellen dan dat het een zeer gebalanceerde mix was tussen oud en nieuw. Zo kwamen oudjes als Chemical Warfare, Seasons in the Abyss en The Antichrist voorbij, maar ook nieuwtjes zoals Snuff en Dittohead. En natuurlijk konden de klassiekers zoals Angel of Death (met een dodelijk geniale scream door Araya), South of Heaven en Raining Blood (die echt lekker snel werd gespeeld) ontbreken. Na ruim 2 uur was het dus ook wel welletjes en had Slayer zijn werk meer dan prima gedaan. Kortom, prima set, prima sound, prima sfeer, prima show! Ik hoop dat als ik deze heren nog eens mag bewonderen ze het kunnen overtreffen, dat zou er dan gegarandeerd een topshow van maken.

http://www.myspace.com/slayer

1. Setlist Slayer:
2. World Painted Blood
3. Hate Worldwide
4. War Ensemble
5. Postmortem
6. Temptation
7. Dittohead
8. Stain of Mind
9. Disciple
10. Bloodline
11. Dead Skin Mask
12. Hallowed Point
13. The Antichrist
14. Americon
15. Payback
16. Spirit in Black
17. Mandatory Suicide
18. Chemical Warfare
19. Ghosts of War
20. Seasons in the Abyss
21. Silent Scream
22. Snuff

Encore:

1. South of Heaven
2. Raining Blood
3. Black Magic
4. Angel of Death

Snorrepop 2011, De Bosuil, Weert

Alweer de derde editie van een vrij succes evenement wat zich jaarlijks afspeelt in de Bosuil te Weert. Dan heb ik het maar over één ding; Snorrepop! Zogezegd het meest Snorwaardige festival van Nederland en omstreken. Dit jaar probeert men bij de organisatie de line up vorig jaar te overtreffen, die des tijds bestond uit namen als The Resistence Plot en Destine, en als je vooraf op het affiche kijkt zou dat best wel moeten lukken. Op deze vrijdag avond worden ons voorgeschoteld; Sanquin, Monomania, Kill Ferelli, Sexual Reproductive Systems (SRS) en het Franse duo The Inspector Cluzo.

Rond 8 uur wordt er afgetrapt door de lokale band Sanquin uit Stramproy. Deze heren vervangen het gezelschap Clock, wat helaas voor deze avond af had moeten zeggen. Sanquin was dus zo aardig om op te komen dagen. Deze heren hebben een redelijk affiche en horen dus thuis op Snorrepop, met onderandere dit jaar nog deelname en de Pop Prijs in de 013 te Tilburg. Voor een verrassend lege Bosuil spelen zij enthousiast een goeie set weg. Het minpunt lag hem dus niet in de band, maar bij het publiek, wat (vrij logischerwijs) zo vroeg op de avond nog niet in zulke grote getallen aan was gekomen en ook nog niet vrij opgewarmd was. Sanquin was dit wel, en heeft het heel volwassen opgepakt, en dit laat toch wel zien hoe goed deze band is en hoeveel potentie deze heren wel niet hebben. Anhoewel dit optreden dus niet je van het was, wil ik wedden dat er voor Sanquin nog veel meer in het verschiet kan liggen.

http://www.myspace.com/sanquinrock

Daarna was het de beurt aan de band Monomania. Een band waar ik nog geen ervaringen mee had, maar die mij toch wel redelijk kon bekoren. Rond 9 uur stonden deze, eveneens vrij jonge heren op het podium te raggen. Met een moderne variant van wat men tegenwoordig 'punk' noemt speelde zij een degelijke set weg die vermakelijk in de oren klonk. Vreemde eend in de bijt was een nummer van zangeres Adele, die zij op geheel eigen wijzen gecovert hadden, leuk, maar het had niet gehoeven. En zo speelde ook de tweede band voor een nog steeds relatief lege Bosuil keurig zijn set af.

http://www.myspace.com/monomaniarock

Met ondertussen een ruim uur uitloop was het nu tijd aan het rockbitch geweld van Kill Ferelli. Een band, die mij net als Monomania onbekend was, maar wat werd ik blij verrast. De band bracht een soort mix van lekkere vunzige oudere hard rock met een modern sausje. Ook de zaal was inmiddels wat voller gelopen en dit droeg toch wel mee aan de hele ervaring van het optreden. De band was in vorm, zeer in vorm. Het enthousiasme moet zelfs de achterste toeschouwers tot aandacht hebben gewekt. Want de zangeres mag zich in mijn ogen een ware frontvrouw noemen die haar teksten met passie en emotie ten gehore brengt. Zoiets vind ik leuk om te zien, en doet mij goed. Een aanrader deze band en ik begon steeds meer zin in de rest van de avond te krijgen!

http://www.myspace.com/killferelli

SRS (de Sexual Reproductive Systems) is deze dagen een begrip in Weert en omstreken. Na het winnen van Sneeuwpop 2010, alwaar zij 2 zeer succesvolle optredens hebben weggegeven, en het zeer succesvolle optreden op Zoepfest 2011 (eveneens in de Bosuil) leek het Snorrepubliek hier massaal voor naartoe te zijn gekomen. En men kreeg waar voor hun geld. Een geweldige mix van dubstep, rock en rap werden ons voorgeschoteld die ons allen inmiddels zo bekend in de oren klinkt. Het publiek ging los, de band had er zin in, en met veel huilen en jammeren moesten we toch na drie kwartier afscheid nemen. Als je me niet gelooft, wil ik je graag verwijzen naar onderstaand filmpje van Zoepfest. (En morgen een compilatie van Snorrepop zelf) En heb je nu spijt dat je het gemist hebt? (Wat je zeker zult hebben) Dan wees niet getreurd! Want op 19 november kun je deze heren weer aanbidden in de Triangel op de Oelemarkt, te Weert.

http://www.myspace.com/sexualreproductivesystems

Afsluiter en tevens de hoofdact van deze avond, The Inspector Cluzo, betrad rond middernacht het podium. Voor een nog redelijk energiek publiek speelde het een goeie set weg met alle favorietjes erin verwerkt. (Two Days, French Bastards, Fuck the Bass Player,...) Ook de interactie met het publiek was een pluspunt. Zo mocht de drummer even crowdsurfen, waarna hij zowat een crash in het publiek sloeg. Deze twee mannen zelf spelen trouwens een mix van funk, rock en punk, die nog goed aansloeg op het publiek, maar jammer genoeg hadden toch aardig wat mensen het al voor gezien gehouden na het spektakel van SRS. Jammer, want deze French Basterds verdienen ook zeker hun aandacht met hun zeer funky tunetjes.

http://www.myspace.com/theinspectorcluzo

En dan loop je naar buiten, en dan concludeer je dat het best een geslaagde editie is geweest. De bands waren enthousiast, het publiek (voor zover aanwezig) had er ook veel zin in. Kortom, een intiem en gezellige avond vol goeie muziek en veel bier. Volgend jaar weer? Ik zeg ja! 

Splattered Mermaids + Rectal Smegma + Rompeprop @ De Triangel, Weert

Zo, toen mij bekend werd dat deze namen der vunzigheid naar de Triangel zouden komen, kon ik haast mijn oren niet geloven. Zo veel viezigheid in een keer, dat moet gewoon een topavond worden, zou je zeggen. Dus vol goeie moed, stapte ik op mijn (nog) mooie fietsje en reed ik afgelopen vrijdag avond, 27 mei, richting centrum Weert, om eens lekker gepenetreerd te worden.

De avond werd geopend om klokslag 9 uur door het Zweedse gezelschap Splattered Mermaids. En je zag meteen dat de heren er zin in hadden. De zanger ging meteen vanaf het eerste nummer helemaal los, en zo werd het publiek toch ook wel lichtjes aangestoten om ook maar mee te doen. Ook kwam al snel de bassist even meedoen en werd het al een gezellige moshpit, al daar in de Triangel. De muziek dan. Lekker recht toe, recht aan grind/death metal, met knallende drums en brute vocalen. De set bestond uit een variatie van oudere en nieuwere nummers. Ook werd een voorproefje gegeven van het opkomende album, wat in de herfst in de schappen moet liggen. Al met al dus een zeer overtuigende band, dit zeker het volgen waard is. Later meer over deze heren op deze site.

http://www.myspace.com/splatteredmermaids

Daarna begon de viezigheid meer terrein te winnen in het altijd gezellige rockcafé. Het was de beurt aan Rectal Smegma om het publiek verder te vermaken. De muziek? Tsjah, grinden hè. Meer woorden kan ik er niet over kwijt. De band zelf kwam wel een beetje saai over. De set werd afgewerkt, en dat was het eigenlijk. Ze hadden niet echt veel extra's over voor het publiek, maar toch kregen ze hen (dankzij Splattered Mermaids?) goed mee. Een aardige band dus, die een set afwerkte met een hele grote knipoog naar het 2 jaar geleden verschenen werk "Keep On Smiling". Leuk dus, niet meer.

http://www.myspace.com/westlandgoregrind

Daarna was het tijd voor de grote act van de avond; Rompeprop! Het was inmiddels al 9 jaar geleden dat deze Eindhovense viespeuken in de Triangel voor het laatst hadden gestaan. En ze hadden er zin in om het succes van toen weer eens even lekker te evenaren. En dat lukte. Het publiek, wat trouwens jammer genoeg niet echt in grote getalen aanwezig was, ging helemaal los op nummers als Tante Shampoo, Vaginal Luftwaffen en de al oude klassieker Pelicanenlul. De gezellige Brabantse humor ontbrak ook niet natuurlijk, en de set werd verder prima afgewerkt, met veel energie, en de lekkere lompe grind die Rompeprop berucht en bekend maakt.

http://www.myspace.com/rompepropaganda

Een gezellig avondje dus, waar de Triangel, ondanks de wat lage opkomst, zeer trots op mag zijn. Hopelijk mag ik jullie binnenkort weer verblijden met een concertverslag uit deze toch altijd gezellige tent!

Frederic Gröby verlaat Shining

De tweede gitarist bij de Zweedse Black Metal band Shining verlaat, na een dikke 4 jaar trouwe dienst de band. Dit allemaal, nadat hij vier dagen voor het einde van de tour met Watain en Aosoth ziek naar huis is gegaan, en vlak voor de relase van het 7e album "Fodd Forlorare". Door dit verlies zal het geplande optreden op het Ragnarok Festival niet doorgaan.

Akelei + Hymir, dB's Utrecht (22 januari 2011)

Misschien een beetje te laat, maar ach, je moet toch ergens beginnen met je concertverslagen. Dit is dus de eerste uit hopelijk een hele reeks van.

Om dan maar eens te beginnen, speelden de Nederlandse bands Akelei en Hymir op 22 janauari in dB's, te Utrecht. Veel dingen moesten hier voor geregeld worden, eer dat ik hierbij aanwezig kon zijn, maar het was me uiteindelijk gelukt, en rond half negen stormde ik met mijn gezelschap de plek des onheils binnen om daar eens lekker geamuseerd te worden. (Hoop je dan)

Akelei - Akelie, Akelei, Akelei. Een band die ik vorig jaar leerde kennen dankzij hun debuutplaat "De Zwaarte van het Doorstane" , en meteen was ik verkocht. Het was mijn plaat van het jaar, en hij draait hier nog steeds regelmatig een rondje in mijn CD speler. Ik was dus zeer benieuwd naar wat deze band in petto had. Het feit was wel dat dit toch een van de eerste optredens was van Akelei. Daarom waren de jongens wat gespannen, en dit uitte zich vooral in het eerste nummer, "Verlangen". Een zeer mooi sfeervol nummer op schijf die je helemaal in de sfeer van de plaat sleurt, maar zeker live, flikt Akelei dit kunstje prachtig. Ondanks de zenuwen bij de zanger en het kleine foutje kwam de sfeer er meteen goed in. Toen de nummers "De Zwaarte" en "Meer Dan Je Ziet" werden gespeeld werd het al helemaal mooi. De zenuwen trokken weg, en Akelei gaf een prachtige show, waarin de sfeer zeer goed naar voren kwam en de muziek overtuigend werd gespeeld. Akelei besloot daarna de show met "De Zin (Die Ik Verloor)" Een mooie afsluiter van een geslaagd optreden, ik kan niet meer zeggen.

http://www.akelei.org/

Hymir - Een band die mij, voor deze avond, volledig onbekend was. Black/Death Metal kon ik verwachten, werd mij verteld. En dat was het ook. Er zaten goeie nummers tussen, er zaten minder goeie nummers tussen. Voor de rest was het vrij rechttoe rechtaan Black/Death Metal. Ze zette een vrij overtuigende show neer, en hadden er aardig wat zin in. (In tegenstelling tot het publiek) Toch zal deze band helaas niet gauw in mijn bibliotheek belandden. Het klonk allemaal niet slecht, etc. Maar er zal nog aardig wat qua songwriting moeten gebeuren om mij te overtuigen. Te lang gerekte riffjes, niet helemaal lekkere overgangetjes, etc. Ook de drummer kon veel meer dan hij liet zien die avond, wat een minpuntje was. Des al niet te min, was het een zeer vermakelijk band onder het genot van een biertje, en wens ik ze het beste toe voor de toekomst.

http://www.myspace.com/hymirband

En toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Nog even wat napraten met de bands, biertje erbij, en dat was het dan voor 22 januari. Een zeer memorabele avond blijft mij dan toch bij, te danken aan Akelei. Ze zette een zeer goede show neer, waarin naar mijn part Hymir eigenlijk in het voorprogramma had mogen staan, maar goed. Ik hoop in ieder geval nog veel te horen van beide bands.