Stream de nieuwe Deafheaven

Nadat gisteren de titeltrack "Sunbather" online werd gezet, afkomstig van het nieuwe album van het Amerikaanse Deafheaven, laat de band weten dat het gehele album nu is te streamen vanaf onderstaande link. De fysieke releasedatum is 11 juni, maar nadat het album gisteren al op het internet uitlekte is deze nu dus ook via de band online te streamen.

Stream: "Deafheaven - Sunbather"
Deafheaven @ Facebook 
Koop "Sunbather"

Nieuws van Thy Light

Nadat vorig jaar de titelloze demo van het Braziliaanse Thy Light opnieuw werd uitgebracht met een nieuwe mix er overheen, komt het eenmansproject nu met meer nieuws over de aanstaande release. Deze zal de titel "No Morrow Shall Dawn" meekrijgen. De bedoeling is dat deze release later in het jaar zal verschijnen via Pest Productions.

Ook is bekend geworden dat Tim Yatras (de man achter o.a. Germ en Woods of Desolation) een gastbijdrage zal leveren op de release. Hieronder kun je een preview beluisteren van het nummer "The Bridge" wat op de nieuwe plaat zal verschijnen.

"The Bridge" preview
Thy Light @ Facebook
Pest Productions

Slayer + Pestilence, Effenaar Eindhoevn, dinsdag 12 juli

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen? Het is namelijk inmiddels al enkele maanden geleden dat de metalidolen van Slayer de planken van de Effenaar betraden, maar toch wou ik jullie niet onttrekken aan mijn bevindingen, vandaar dit verslag over een gezellige ruige Eindhovens avondje.

Maar voor de Slayer de bühne mocht betreden was het de beurt aan het Nederlandse Pestilence. Deze metalband, die onderhand wel bij het hele vaderlandse metalvolk bekend is, mocht het publiek alvast opwarmen. Met een speciale set die vooral een knipoog had naar het wat oudere werk trapte de heren om stipt kwart over 8 af. Enige probleem; het geluid. Dat was namelijk ronduit bagger en stond echt veel te hard. Gitaren en vocalen waren nauwelijks van elkaar te onderscheiden, en van het drumstel hoorde je alleen het oorverdovende kabaal van de snare en de kick. Dit compenseerde dan weer het probleem wat veel mensen (mij inbegrepen) met de zang hebben. Die komt op mij namelijk op cd nogal irritant over. Live was dit (gelukkig?) stukken minder. Dit kan aan het slechte geluid liggen, maar het was in ieder geval wel een kleine opluchting. Verder valt er nog over de show te vertellen dat deze door de band zeer enthousiast werd overgebracht, en ook door het publiek vrij enthousiast werd beantwoord. Natuurlijk waren de zinnen meer op de hoofdact gezet, maar Pestilence kreeg zeker nog wat haeadbangers en moshers alvast in de stemming. Een veelbelovend begin.

http://www.myspace.com/pestilenceofficial

Toen was het tijd, tijd voor de hoofdact, tijd voor Slayer! Om stipt 9 uur trapte de heren hun set met veel enthousiasme af. World Painted Blood, het titel nummer van het meest recente album werd dan ook hartelijk ontvangen door de fans. Wat ook gelijk opviel bij de eerste noot die gespeeld werd was dat het geluid subliem was. Te perfect voor woorden. Wat toch misschien best raar is, aangezien Pestilence te kampen had met zulke problemen, maar bon. Na de opener was het tijd voor Hate Worldwide en War Essemble. Twee lekkere tracks die prima voor de dag kwamen. En als we het over Slayer anno 2011 hebben, kunnen we er niet omheen of we moeten hef toch even over het gemis van founding member Jeff Hanneman hebben. Deze werd vanavond vervangen door de lead gitarist van Exodus, Gary Holt. Deze Gary Holt deed het meer dan prima en speelde de partijen vlekkeloos weg en had veel plezier op het podium met de fans en de band. Ook de frontman, Tom Araya kon het niet laten om na elk nummer breed glimlachend naar het publiek te kijken wat hem toejuichte en toeschreeuwde. Verder kan ik je over de set niets meer vertellen dan dat het een zeer gebalanceerde mix was tussen oud en nieuw. Zo kwamen oudjes als Chemical Warfare, Seasons in the Abyss en The Antichrist voorbij, maar ook nieuwtjes zoals Snuff en Dittohead. En natuurlijk konden de klassiekers zoals Angel of Death (met een dodelijk geniale scream door Araya), South of Heaven en Raining Blood (die echt lekker snel werd gespeeld) ontbreken. Na ruim 2 uur was het dus ook wel welletjes en had Slayer zijn werk meer dan prima gedaan. Kortom, prima set, prima sound, prima sfeer, prima show! Ik hoop dat als ik deze heren nog eens mag bewonderen ze het kunnen overtreffen, dat zou er dan gegarandeerd een topshow van maken.

http://www.myspace.com/slayer

1. Setlist Slayer:
2. World Painted Blood
3. Hate Worldwide
4. War Ensemble
5. Postmortem
6. Temptation
7. Dittohead
8. Stain of Mind
9. Disciple
10. Bloodline
11. Dead Skin Mask
12. Hallowed Point
13. The Antichrist
14. Americon
15. Payback
16. Spirit in Black
17. Mandatory Suicide
18. Chemical Warfare
19. Ghosts of War
20. Seasons in the Abyss
21. Silent Scream
22. Snuff

Encore:

1. South of Heaven
2. Raining Blood
3. Black Magic
4. Angel of Death

Snorrepop 2011, De Bosuil, Weert

Alweer de derde editie van een vrij succes evenement wat zich jaarlijks afspeelt in de Bosuil te Weert. Dan heb ik het maar over één ding; Snorrepop! Zogezegd het meest Snorwaardige festival van Nederland en omstreken. Dit jaar probeert men bij de organisatie de line up vorig jaar te overtreffen, die des tijds bestond uit namen als The Resistence Plot en Destine, en als je vooraf op het affiche kijkt zou dat best wel moeten lukken. Op deze vrijdag avond worden ons voorgeschoteld; Sanquin, Monomania, Kill Ferelli, Sexual Reproductive Systems (SRS) en het Franse duo The Inspector Cluzo.

Rond 8 uur wordt er afgetrapt door de lokale band Sanquin uit Stramproy. Deze heren vervangen het gezelschap Clock, wat helaas voor deze avond af had moeten zeggen. Sanquin was dus zo aardig om op te komen dagen. Deze heren hebben een redelijk affiche en horen dus thuis op Snorrepop, met onderandere dit jaar nog deelname en de Pop Prijs in de 013 te Tilburg. Voor een verrassend lege Bosuil spelen zij enthousiast een goeie set weg. Het minpunt lag hem dus niet in de band, maar bij het publiek, wat (vrij logischerwijs) zo vroeg op de avond nog niet in zulke grote getallen aan was gekomen en ook nog niet vrij opgewarmd was. Sanquin was dit wel, en heeft het heel volwassen opgepakt, en dit laat toch wel zien hoe goed deze band is en hoeveel potentie deze heren wel niet hebben. Anhoewel dit optreden dus niet je van het was, wil ik wedden dat er voor Sanquin nog veel meer in het verschiet kan liggen.

http://www.myspace.com/sanquinrock

Daarna was het de beurt aan de band Monomania. Een band waar ik nog geen ervaringen mee had, maar die mij toch wel redelijk kon bekoren. Rond 9 uur stonden deze, eveneens vrij jonge heren op het podium te raggen. Met een moderne variant van wat men tegenwoordig 'punk' noemt speelde zij een degelijke set weg die vermakelijk in de oren klonk. Vreemde eend in de bijt was een nummer van zangeres Adele, die zij op geheel eigen wijzen gecovert hadden, leuk, maar het had niet gehoeven. En zo speelde ook de tweede band voor een nog steeds relatief lege Bosuil keurig zijn set af.

http://www.myspace.com/monomaniarock

Met ondertussen een ruim uur uitloop was het nu tijd aan het rockbitch geweld van Kill Ferelli. Een band, die mij net als Monomania onbekend was, maar wat werd ik blij verrast. De band bracht een soort mix van lekkere vunzige oudere hard rock met een modern sausje. Ook de zaal was inmiddels wat voller gelopen en dit droeg toch wel mee aan de hele ervaring van het optreden. De band was in vorm, zeer in vorm. Het enthousiasme moet zelfs de achterste toeschouwers tot aandacht hebben gewekt. Want de zangeres mag zich in mijn ogen een ware frontvrouw noemen die haar teksten met passie en emotie ten gehore brengt. Zoiets vind ik leuk om te zien, en doet mij goed. Een aanrader deze band en ik begon steeds meer zin in de rest van de avond te krijgen!

http://www.myspace.com/killferelli

SRS (de Sexual Reproductive Systems) is deze dagen een begrip in Weert en omstreken. Na het winnen van Sneeuwpop 2010, alwaar zij 2 zeer succesvolle optredens hebben weggegeven, en het zeer succesvolle optreden op Zoepfest 2011 (eveneens in de Bosuil) leek het Snorrepubliek hier massaal voor naartoe te zijn gekomen. En men kreeg waar voor hun geld. Een geweldige mix van dubstep, rock en rap werden ons voorgeschoteld die ons allen inmiddels zo bekend in de oren klinkt. Het publiek ging los, de band had er zin in, en met veel huilen en jammeren moesten we toch na drie kwartier afscheid nemen. Als je me niet gelooft, wil ik je graag verwijzen naar onderstaand filmpje van Zoepfest. (En morgen een compilatie van Snorrepop zelf) En heb je nu spijt dat je het gemist hebt? (Wat je zeker zult hebben) Dan wees niet getreurd! Want op 19 november kun je deze heren weer aanbidden in de Triangel op de Oelemarkt, te Weert.

http://www.myspace.com/sexualreproductivesystems

Afsluiter en tevens de hoofdact van deze avond, The Inspector Cluzo, betrad rond middernacht het podium. Voor een nog redelijk energiek publiek speelde het een goeie set weg met alle favorietjes erin verwerkt. (Two Days, French Bastards, Fuck the Bass Player,...) Ook de interactie met het publiek was een pluspunt. Zo mocht de drummer even crowdsurfen, waarna hij zowat een crash in het publiek sloeg. Deze twee mannen zelf spelen trouwens een mix van funk, rock en punk, die nog goed aansloeg op het publiek, maar jammer genoeg hadden toch aardig wat mensen het al voor gezien gehouden na het spektakel van SRS. Jammer, want deze French Basterds verdienen ook zeker hun aandacht met hun zeer funky tunetjes.

http://www.myspace.com/theinspectorcluzo

En dan loop je naar buiten, en dan concludeer je dat het best een geslaagde editie is geweest. De bands waren enthousiast, het publiek (voor zover aanwezig) had er ook veel zin in. Kortom, een intiem en gezellige avond vol goeie muziek en veel bier. Volgend jaar weer? Ik zeg ja! 

Splattered Mermaids + Rectal Smegma + Rompeprop @ De Triangel, Weert

Zo, toen mij bekend werd dat deze namen der vunzigheid naar de Triangel zouden komen, kon ik haast mijn oren niet geloven. Zo veel viezigheid in een keer, dat moet gewoon een topavond worden, zou je zeggen. Dus vol goeie moed, stapte ik op mijn (nog) mooie fietsje en reed ik afgelopen vrijdag avond, 27 mei, richting centrum Weert, om eens lekker gepenetreerd te worden.

De avond werd geopend om klokslag 9 uur door het Zweedse gezelschap Splattered Mermaids. En je zag meteen dat de heren er zin in hadden. De zanger ging meteen vanaf het eerste nummer helemaal los, en zo werd het publiek toch ook wel lichtjes aangestoten om ook maar mee te doen. Ook kwam al snel de bassist even meedoen en werd het al een gezellige moshpit, al daar in de Triangel. De muziek dan. Lekker recht toe, recht aan grind/death metal, met knallende drums en brute vocalen. De set bestond uit een variatie van oudere en nieuwere nummers. Ook werd een voorproefje gegeven van het opkomende album, wat in de herfst in de schappen moet liggen. Al met al dus een zeer overtuigende band, dit zeker het volgen waard is. Later meer over deze heren op deze site.

http://www.myspace.com/splatteredmermaids

Daarna begon de viezigheid meer terrein te winnen in het altijd gezellige rockcafé. Het was de beurt aan Rectal Smegma om het publiek verder te vermaken. De muziek? Tsjah, grinden hè. Meer woorden kan ik er niet over kwijt. De band zelf kwam wel een beetje saai over. De set werd afgewerkt, en dat was het eigenlijk. Ze hadden niet echt veel extra's over voor het publiek, maar toch kregen ze hen (dankzij Splattered Mermaids?) goed mee. Een aardige band dus, die een set afwerkte met een hele grote knipoog naar het 2 jaar geleden verschenen werk "Keep On Smiling". Leuk dus, niet meer.

http://www.myspace.com/westlandgoregrind

Daarna was het tijd voor de grote act van de avond; Rompeprop! Het was inmiddels al 9 jaar geleden dat deze Eindhovense viespeuken in de Triangel voor het laatst hadden gestaan. En ze hadden er zin in om het succes van toen weer eens even lekker te evenaren. En dat lukte. Het publiek, wat trouwens jammer genoeg niet echt in grote getalen aanwezig was, ging helemaal los op nummers als Tante Shampoo, Vaginal Luftwaffen en de al oude klassieker Pelicanenlul. De gezellige Brabantse humor ontbrak ook niet natuurlijk, en de set werd verder prima afgewerkt, met veel energie, en de lekkere lompe grind die Rompeprop berucht en bekend maakt.

http://www.myspace.com/rompepropaganda

Een gezellig avondje dus, waar de Triangel, ondanks de wat lage opkomst, zeer trots op mag zijn. Hopelijk mag ik jullie binnenkort weer verblijden met een concertverslag uit deze toch altijd gezellige tent!

De eerste videoclip ooit voor Shining!

Tegelijk met de officiële release van het nieuwe album "VII - Fodd Forlorare" besloot Shining dat het ook maar eens tijd werd voor een videoclip. In het nu 15 jarig bestaan van de band heeft het nog nooit een clip geproduceerd, een primeurtje dus! Kijkt u daarom hieronder de ranzige beelden die horen bij het nummer "Förtvivlan Min Arvedel", de openingstrack van de nieuwe langspeler.

Shining - Född Forlorare (2011)

Uitstel. Dat zijn we nou eenmaal gewend van dit Zweedse macabere gezelschap. Maar dat het zowat anderhalf jaar zou duren.. Rond september/oktober 2009 kwam het nieuws naar buiten dat de mannen van Kvarforth, en hij zelf natuurlijk, weer bezig waren aan een nieuw album en dat de brave fan deze snel kon verwachten. Echter, een dik half jaar later, werd bekend dat de relatie tussen band en label niet zo geweldig was als hij eerst leek. Uitstel was het gevolg. Van maart/april 2010, naar oktober 2010. Okay, prima. Er werd ook een tour gepland rond deze tijd, dus dat zal wel vanwege het album zijn, niet? Nou, inderdaad, niet dus. Uitstel? Jawel! Februari 2011 inmiddels al. Weer een tour gepland, maar weer geen album. Rond die tijd kwam ook het nieuws naar buiten dat de Zweden bij het alom bekende Spinefarm Records hadden getekend. Indie Recordings was dus verleden tijd. De datum werd uiteindelijk 25 mei, en ze hebben woord gehouden; hier is hij dan! Född Forlorare.

Het album opent met het nu al vrij bekende Förtvivlan, Min Arvedel. Al sinds december 2009 drong dit nummer door in de setlist van Shining omdat toen al binnenkort het album zou uitkomen, dus waarom dan al niet een voorproefje geven? Het effect; ik, en vele andere fans, kennen het nummer al op voorhand van buiten, wat toch een beetje de verrassing van het album wegneemt. Het nummer zelf is een stevige opener met lekkere gitaren en prima drumwerk van de huidige ex-drummer Richard Schill. Ook wordt er op dit nummer plaats gemaakt voor de cleane vocalen van Kvarforth, iets wat we op het vorige album, Klagopsalmer ook al hebben gehoord, maar nog in wat mindere maten. Dit album wordt dit veel meer uitgepakt.

Zoals ook op het tweede nummer te horen is namelijk. Tiden Läker Inga Sar is een nummer wat vrij soft, en zelfs met een vrij vrolijke ondertoon van start gaat. Weer met de cleane vocalen van Kvarforth eronder. Echter, als het nummer verder bombardeerd en de depressie inzet, komen we weer uit op die weemoedige en wanhopige ondertoon die we zo graag horen in de muziek van Shining. Allemaal ondersteund door geweldig gitaarwerk van Peter Huss, en de onlangs ook gestopte Frederic Gräby. Het nummer doet een beetje een mengeling tussen Halmstad en Klagopsalmer oproepen. Wat wel goed klinkt dus, in mijn oren.

Dan komen we uit bij het speerpunt van dit album. De gastbijdragen. Op het zojuist besproken nummer draagt Erik een steentje bij, en op het daarop volgende nummer, wat dan weer meer vergelijkbaar is met Förtvivlan Min Arvedel, draagt de gitarist van Arch Enemy, Amott, een steentje bij door er lekker op weg te soleren. Deze gastbijdragen zijn misschien wel allemaal leuk en aardig, maar wat ik dan graag zou willen aanmerken is dat het toch weer jammer genoeg de intimiteit van Shining wegneemt. Vooral op de albums The Eerie Cold en Halmstad was deze intimiteit zeker te bespeuren. Het klonk daar namelijk heerlijk als een groepje geniale muzikanten dat samen muziek maakte, en daarme iets wou vertellen, een boodschap wou overbrengen, en dat op deze twee albums altijd zeer goed overbracht door zo intiem en klein te blijven, qua muziek en bezetting. Maar met deze gastbijdrages kun je bijna stellen dat er weinig nog van over is van deze intimiteit.

Luisteren we dan verder dan komen we uit bij het vierde nummer van het album, genaamd Tillsammans Är Vi Allt. Dit nummer heeft een bijdrage van de bekende Nordman. Een van de grotere popsterren in Zweden. Het nummer zelf klinkt verrassend anders. Het heeft namelijk een zeer hoog Opeth/Enthroned gehalte. Iets wat ik nog nooit eerder heb terug kunnen vinden in de sound van Shining. Ook het gebruik van veel piano spreekt mij wel aan. Een verrassende leuke invalsthoek, maar ja, het is niet de Shining zoals ik het ooit heb leren kennen.

I Nattens Timma is een cover van de bekende Zweedse groep Landberk, prima uitgevoerd op piano en goed ingezongen door zanger Peter Bjärgo van Arcana. Verder niet veel bijzonders aan eigenlijk. Dan komen we bij het laatste nummer FFF, wat dan weer staat voor Frän Födseln Förlorad. Dit nummer is toch weer een goedmakertje voor alle minpuntjes aan de voorgaande nummers. We krijgen hier een bombastisch maar toch intiem nummer naar ons toe gesmeten, preices zoals we van Shining gewend waren, maar toch met wat enkele vernieuwingen erin. Niklas gaat er weer duchtig op los met zijn vocalen, en de rest van het instrumentarium valt weer als een puzzel in elkaar. Een waardige afsluiter.

Ik ga dit album nu concluderen. En dat doe ik met gemengde gevoelens. Ik heb een uur aan deze review zitten werken. En ik weet eigenlijk nog niet wat ik ervan moet denken, en wat voor score ik dit album moet geven. Ik ga het toch proberen. Het is inderdaad jammer dat de intimiteit van Shining steeds meer afneemt. Het werd al ingezet bij de vorige plaat, Klagopsalmer, maar op deze plaat al helemaal, op een paar numers na dus. De gastbijdragen zijn opzich aardig, maar hadden weggelaten mogen worden. De nieuwe invalshoek op het vierde nummer is wel aardig, en de nieuwe piano, koor, symfonie samples en dergelijke zijn aardig. Ook de meer symfonische ondertoon is wel aardig, maar het is niet de Shining die ik gewend ben. Toch ben ik benieuwd hoe de toekomst van deze heren eruit zal zien. Het blijven namelijk allemaal, stuk voor stuk, geniale musici.

80/100

http://myspace.com/shininghalmstad/

http://facebook.com/#1/shiningofficial/